ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ

ΗΛΙΑΔΗΣ Χ. ΜΑΡΙΟΣ
Ειδικός Γαστρεντερολόγος
Τραπεζούντος 60 και Μεταμορφώσεως 23 (γωνία) 1ος όροφος
Καλαμαριά (απέναντι από τα Goodys)
Τηλ:2310441023 κιν:6946682983                                                              e-mail:iliadismarios@gmail.com                                                                        blog:iliadismarios.blogspot.com

Σήμερα θα απαντήσουμε στα παρακάτω ερωτήματα:

• Ποιοί είναι τα διάφοροι όγκοι του παγκρέατος;
• Ποια είναι τα κύρια συμπτώματα του καρκίνου του παγκρέατος (αδενοκαρκινώματος);
• Ποιες εργαστηριακές εξετάσεις βοηθούν ιδιαίτερα στη διάγνωση του καρκίνου του παγκρέατος;
• Ποιες εξετάσεις απεικόνισης  είναι χρήσιμες στη διάγνωση του καρκίνου του παγκρέατος;
• Ποιό είναι το πλάνο πριν από τη θεραπεία του καρκίνου του παγκρέατος (αδενοκαρκινώματος);
• Ποια είναι η στρατηγική σε σχέση με το πλάνο αντιμετώπισης του καρκίνου του παγκρέατος (αδενοκαρκινώματος);
• Ποιοι είναι οι στόχοι της αξιολόγησης  της θεραπείας πριν από την χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του παγκρέατος (αδενοκαρκινώματος);
• Ποια είναι η θεραπεία του ίκτερου και του κνησμού  στον καρκίνο του μη χειρουργήσημου καρκίνου παγκρέατος;
• Ποια άλλα μέτρα ανακούφισης  είναι χρήσιμα στον   καρκίνο του παγκρέατος;
• Ποια είναι η πρόγνωση του καρκίνου του παγκρέατος;

Ποιοι είναι τα διάφοροι όγκοι του παγκρέατος;

Οι όγκοι του παγκρέατος κατατάσσονται σε εξωκρινούς όγκους, ενδοκρινικούς όγκους και σε όγκους που αναπτύσσονται σε βάρος του ιστού (σπάνια). Μπορεί να είναι καλοήθεις ή, πιο συχνά κακοήθεις. Το  αδενοκαρκίνωμα  του παγκρεατικού πόρου είναι ο πιο κοινός όγκος (80% του συνόλου). Ξεχωρίζονται από την άλλη μεριά  σύμφωνα με τη μακροσκοπική εμφάνιση σε συμπαγείς όγκους και κυστικούς όγκους.

Κύριοι όγκοι του παγκρέατος

Κακοήθειες                                                                                       Καλοήθεις
Αδενοκαρκίνωμα του παγκρεατικού πόρου
Νευροενδοκρινικός όγκος **                                                    νευροενδοκρινικός  όγκος **                                                                                                                      Ορώδης      κυσταδένωμα                      Βλεννώδες κυσταδενοκαρκίνωμα                                               Βλεννώδες κυσταδένωμα
Καρκίνος από ακανθώδη κύτταρα όγκου και κυστικός
Όγκος ενδοπορώδης θηλοειδής και βλεννώδης                   Όγκος ενδοπορώδης θηλοειδής βλεννώδης
Παγκρεατοβλάστωμα
Επιδερμοειδές καρκίνωμα
Μη Hodgin λέμφωμα
Μεταστάσεις (νεφρών,  μαστού, μελανώματος,.)

* Το αδενοκαρκίνωμα μόνο αντιπροσωπεύει σχεδόν το 90% των παγκρεατικών μη-ενδοκρινικών όγκων.
* Τα  ινσουλινώματα, τα γαστρινώματα  και  και οι μη λειτουργικοί όγκοι είναι μακράν οι πιο συχνοί νευροενδοκρινικοί όγκοι.
Ο κίνδυνος κακοήθειας είναι εξαιρετικά σπάνιος για τα ινσουλινώματα, 20 έως 40% για τα γαστρινώματα,  και συχνός για τα γλουκαγονόματα
Οι όγκοι  που σημειώνονται με πλάγια στοιχεία είναι σπάνιοι ή πολύ σπάνιοι

Ποια είναι τα κύρια συμπτώματα του καρκίνου του παγκρέατος (αδενοκαρκινώματος);

Η μέγιστη συχνότητα είναι ανάμεσα στις ηλικίες 60 και 70 ετών. Οι συνθήκες  διάγνωσης  του αδενοκαρκινώματος του παγκρέατος  συνδέονται σχεδόν πάντα με την ανατομική έκταση του:

• Το αδενοκαρκίνωμα της κεφαλής του  παγκρέατος αναδεικνύεται  από τυχόν  χολοστατικό  ίκτερο , που δημιουργείται βαθμιαία χωρίς  πυρετό ή πόνο. Μερικές φορές ο  ίκτερος, που εμφανίζεται νωρίς ή αργότερα συνδέεται με έντονο πόνο, που εντοπίζεται κυρίως στο επιγάστριο,  ακτινοβολεί στην πλάτη και την γενική εξασθένιση του οργανισμού που  οφείλεται στην απώλεια της όρεξης και που συχνά συνδέεται με κατάθλιψη.Ο ίκτερος μπορεί να ακολουθεί μια ανικτερική χολόσταση που συνδέεται  με κνησμό. Ο γιατρός  μπορεί να ψηλαφήσει διόγκωση του ήπατος λόγω χολόστασης και ιδίως   μια μεγάλη διατεταμένη χοληδόχο κύστη  που έχει σημαντική διαγνωστική αξία.
• Ο καρκίνος του αριστερού μέρους του παγκρέατος (σώμα και ουρά) είναι σπάνιος και εμφανίζεται αργότερα  εξαιτίας του  πόνου  που δημιουργείται από την διήθηση του κοιλιακού πλέγματος.  Ο πόνος μπορεί να είναι εξαιρετικά έντονος και  να απαιτεί τη χρήση αναλγητικών αρχικά απλών και μετά  παραγώγων μορφίνης αφού τα κοινά αναλγητικά γίνονται γρήγορα αναποτελεσματικά. Η μεταβολή της γενικής κατάστασης είναι σημαντική.  Μερικές φορές ο γιατρός  ψηλαφά ευαίσθητη επιγαστρική μάζα.
• Η εμφάνιση ή η επιδείνωση διαβήτη, αρχικά μη-ινσουλινοεξαρτώμενου, θα πρέπει να μας βάζει σε υποψία  ότι υπάρχει καρκίνος σε έναν άνθρωπο άνω των 40 ετών ειδικά εάν δεν υπάρχει προηγούμενο  ιστορικό διαβήτη η παχυσαρκίας.
• Ανεξάρτητα από την ανατομική θέση του καρκίνου , ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να εκδηλωθούν με  πόνο στην πλάτη που δίνει την εντύπωση ρευματολογικού προβλήματος.
• O καρκίνος  του παγκρέατος μπορεί επίσης να  ανακαλυφτεί με μεταστάσεις, ειδικά του ήπατος, μερικές φορές επώδυνες, μερικές φορές σε ένα πλαίσιο  συνολικής αλλαγής της γενικής κατάστασης. Η παρουσία ενός όγκου του παγκρέατος   είναι συνήθως εμφανής με εξετάσεις  απεικόνισης αλλά είναι επηβεβλημένη η ιστολογική επιβεβαίωση για να προσαρμοστεί το χημειοθεραπευτικό σχήμα φαρμάκων.Η  βιοψία μπορεί να γίνει είτε με υπερηχογράφημα, είτε με αξονική τομογραφία  είτε με ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα.
• Πάνω από το 90% των περιπτώσεων, η διάγνωση του αδενοκαρκινώματος  γίνεται  σε ένα στάδιο όπου δεν επιδέχεται  χειρουργική θεραπεία  λόγω μεταστάσεων  είτε τοπικής διήθησης μιας  μεγάλης φλέβας.

Οι πιο σημαντικές κλινικές εκδηλώσεις του αδενοκαρκινώματος του παγκρέατος και με βάση τη συχνότητα τους είναι:

Κλινικά σημεία                                                                      συχνότητα (%)

Ίκτερος                                                                                   40-80

Κνησμός                                                                                      25

Κοιλιακό άλγος                                                                       60-80

Η απώλεια βάρους (συχνά μαζική και ταχεία)                         50-80

Θρομβοφλεβίτιδα                                                                        <15

Έμετος                                                                                         <15

Οξεία παγκρεατίτιδα                                                                    <15

Ποιες εργαστηριακές εξετάσεις βοηθούν ιδιαίτερα στη διάγνωση του καρκίνου του παγκρέατος (αδενοκαρκινώματος);

Η αύξηση του καρκινικού αντιγόνου CA19.9  στον ορό είναι παρούσα στο 80% των περιπτώσεων, διότι ο όγκος είναι ήδη συχνά  μεγάλος. Η  μέτρηση του CA19.9 δεν είναι ευαίσθητη για την ανίχνευση μικρών όγκων. Η θετική προγνωστική της αξία του είναι χαμηλή, ιδίως σε περιπτώσεις χολόστασης. Στην πραγματικότητα  μια χολόσταση, που οφείλεται σε μια καλοήθη  κατάσταση, μπορεί να σχετίζεται  με αυξήση ενίοτε σημαντική του  CA19.9. Τα δεδομένα αυτά εξηγούν γιατί, γενικά, η διαγνωστική αξία του είναι χαμηλή.

Ποιες  εξετάσεις απεικόνισης  είναι χρήσιμες στη διάγνωση του καρκίνου του παγκρέατος (αδενοκαρκινώματος);

Ένα κοιλιακό υπερηχογράφημα είναι η εξέταση της πρώτης γραμμής. Μπορεί να αρκεί για τη  διάγνωση σε περιπτώσεις  καρκίνων της κεφαλής  του παγκρέατος, όπου δείχνει την διάταση του χοληφόρου δέντρου   και τελικά τον ίδιο τον όγκο. Μερικές φορές υπάρχει μια διάταση του παγκρεατικού πόρου  πριν τη στένωση . Ο όγκος ο ίδιος, έχει  ασαφή  υποηχοική μορφή και παραμορφώνει  το πάγκρεας  εισβάλοντας σε  παρακείμενα οργάνων  κάτι  που δεν είναι πάντα ορατό στους υπερήχους. Οι υπέρηχοι μπορεί να   δείξουν  επίσης προφανείς  ηπατικές μεταστάσεις. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, είναι περιττό να κάνουμε συμπληρωματικές εξετάσεις πέραν εκείνων που απαιτούνται για ιστολογική απόδειξη.

(φωτο 1)

(φωτο 2)
Η αξονική τομογραφία επιτρέπει τη διάγνωση και  τη σταδιοποίηση με απεικόνιση ,  των αγγείων και των οπισθοπεριτοναϊκών λεμφαδένων (φωτο 1,2). Η αξονική τομογραφία είναι ιδιαίτερα χρήσιμη, δεδομένου ότι χρησιμοποιεί την πιο αποτελεσματική τεχνική στην  απεικόνιση  του παγκρέατος. Η αναζήτηση γ'ινεται για άμεσα σημεία  (συνήθως τοπική μάζα υπόπυκνη ή διάχυτη διήθηση(φωτο 1, 3,4,5))

(φωτο 4)

(φωτο 5)

και για έμμεσα  σημεία  (μέσω της  διάτασης του χοληδόχου η  του παγκρεατικού πόρου και της παρεγχυματικής ατροφίας (φωτο 6,7,2)) .

(φωτο 6)

(φωτο 7)
Ο όγκος ο ίδιος δεν είναι ορατός στην   αξονική τομογραφία σε περίπου 10% των περιπτώσεων. Ως εκ τούτου, οι έμμεσες ενδείξεις είναι πολύ χρήσιμες..

Ο ενδοσκοπικός υπέρηχος  είναι ιδιαίτερα χρήσιμος στη διάγνωση μικρών όγκων (λιγότερο από
20 mm). Είναι χρήσιμος και θα πρέπει να γίνει όταν το υπερηχογράφημα και  η αξονική τομογραφία δεν δείχνουν  εμφανή σημάδια της μη δυνατότητας εξαίρεσης. Στην πράξη, θα πρέπει να γίνει σε λιγότερο από το 10% των περιπτώσεων.

Η  ERCP εκτελείται ως διαγνωστική εξέταση  σε μεμονωμένες περιπτώσεις.Η  χρησιμότητα της έγκυται κυρίως  ώς θεραπεία  στην αντιμετώπιση διάφορων καταστάσεων(π.χ προθέσεις στον χοληδόχο πόρο (φωτο 8,9)).

(φωτο 8)

(φωτο 9)

Ποιός πρέπει να είναι ο σχεδιασμός πριν από τη θεραπεία του καρκίνου του παγκρέατος (αδενοκαρκινώματος);

Το πρώτο βήμα είναι να διευκρινιστεί αν ο ασθενής είναι είναι σε κατάσταση να αντιμετωπιστεί χειρουργικά . Το υπόλοιπο πλάνο είναι  χρήσιμο  μόνο αν η απάντηση είναι θετική(ναι) στο παραπάνω ερώτημα .

• Ο διακοιλιακός υπέρηχος διερευνά: 

1. εάν υπάρχουν ηπατικές μεταστάσεις 
2. εάν υπάρχει ασκίτης (που αντικατοπτρίζει την παρουσία  περιτοναϊκής καρκινωμάτωσης)
3. εάν υπάρχει λεμφαδενοπάθεια  στο μεσεντέριο χώρο  και οπισθοπεριτοναϊκά.

• Η αξονική τομογραφία  καθορίζει , πέραν των παραπάνω,  την τοπική επέκτασης συμπεριλαμβανομένης της διήθησης των τοπικών  αγγείων. Με την έλευση της ελικοειδούς τεχνολογίας, η αξονική τομογραφία είναι πιο χρήσιμη στη διάγνωση και στη σταδιοποίηση του καρκίνου του παγκρέατος (φωτο 1,2)
  

• Ο υπέρηχος με Doppler αγγείων χρησιμοποιείται για την ανίχνευση αγγειακής διήθησης , πιο συχνά  φλεβικής  παρά αρτηριακής.
  

• Ο ενδοσκοπικός υπέρηχος μπορεί  να παρέχει πρόσθετα στοιχεία για την αξιολόγηση της εξάπλωσης του όγκου.

• Για ορισμένους συγγραφείς, η επισκόπηση της περιτοναικής χώρας και του μεσεντέριου χώρου λαπαροσκοπικά μπορεί εντοπίσει μια περιτοναϊκή καρκινωμάτωση ή μεταστάσεις  στο συκώτι που δεν έχουν παρατηρηθεί με  άλλες εξετάσεις.

Ποια είναι η στρατηγική αντιμετώπισης σύμφωνα με το διαγνωστικό πλάνο εκτίμησης του καρκίνου του παγκρέατος (αδενοκαρκινώματος);

• Σε περίπτωση μη εξαιρέσιμου όγκου λόγω μεταστάσεων ή  τοπικής η συστηματικής  διήθησης, κυρίως αγγείων ή χειρουργικής  αντένδειξης λόγω άλλων προβλημάτων υγείας. Απαιτείται  ιστολογική εξέταση που καθοδηγείται από υπερηχογράφημα, αξονική τομογραφία  ή απο ενδοσκοπικό υπέρηχο και επιτρέπει  ιστολογική διάγνωση πριν από τη συζήτηση για  χημειοθεραπεία ή ράδιο-χημειοθεραπεία, η αποτελεσματικότητα των οποίων δεν έχει αποδειχθεί  με ιδιαίτερη αύξηση του χρόνου επιβίωσης. Ωστόσο, αυτές οι θεραπείες φαίνεται  να βελτιώνουν  ίσως την  ποιότητα της ζωής, ιδαίτερα  του πόνου.

• εξαιρέσιμος όγκος (λιγότερο από το 10% των περιπτώσεων) που όμως υπάρχει αντένδειξη χειρουργικής επέμβασης λόγω άλλων αιτίων.
  

1. γίνεται  διερευνητική λαπαροτομία (± προηγείται κοιλιοσκόπηση)  χωρίς εξαίρεση σε περίπτωση  ηπατικών μεταστάσεων, περιτοναϊκής καρκινωμάτωσης του όγκου λεμφαδενοπάθειας  τοπικής η απομακρυσμένης (κοιλιακής η  παραορτικής), που  πέρασαν απαρατήρητες  από προηγούμενες εξετάσεις.
2. Μερική παγκρεατεκτομή προσαρμοσμένη  στο στάδιο του όγκου  και στην τοποθεσία του   (δωδεκαδακτυλο-κεφαλική παγκρεατεκτομή ή αριστερή παγκρεατεκτομή με αφαίρεση σπληνός) και αφαίρεση λεμφαδένων

Ποιοι είναι οι στόχοι της αξιολόγησης πριν από την χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του παγκρέατος (αδενοκαρκινώματος);

• Να καταστεί  δυνατή  η διάγνωση του καρκίνου του παγκρέατος.
• Να μην  χειρουργηθούν ασθενείς  ο όγκος των οποίων είναι ανεγχείρητος  ή οι οποίοι δεν θα ωφεληθούν από την εγχείρηση.
• Να μην απορρίψουν κατά λάθος έναν ασθενή για γενικούς  λόγους  ή για λόγους εσφαλμένης εκτίμησης μη ανεγχείρητου όγκου.
  

Ποια είναι η θεραπεία του ίκτερου και του κνησμού σε μη χειρουργήσιμου όγκου;

Ο στόχος της θεραπείας είναι η ανακούφιση του ίκτερου, του κνησμού και της πιθανής στένωσης του δωδεκαδακτύλου. Η θεραπεία αυτή δεν επηρεάζει την επιβίωση.
Μπορεί να γίνει χολοπεπτική αναστόμωση η να τοποθετηθεί πρόθεση διαμέσου του χοληφόρου  πόρου  ή  διηηπατικά (φωτο 8,9). Η επιλογή μεταξύ των δύο αυτών μεθόδων εξαρτάται από την κατάσταση του ασθενούς, την ύπαρξη περιτοναϊκής   καρκινωμάτωσης  που είναι αντένδειξη για χειρουργική επέμβαση σε συνδυασμό με μια εντερική στένωση. Στην τελευταία αυτή περίπτωση, η χειρουργική επέμβαση μπορεί να περιλαμβάνει μία παράκαμψη του εντερικού σωλήνα σε συνδυασμό με παράκαμψη των χοληφόρου δέντρου.

Ποια άλλα μέτρα ανακούφισης είναι  χρήσιμα  στον  καρκίνο του παγκρέατος;

Η  τοποθέτηση δωδεκαδακτυλικής  προθέσης (φωτο 10)

(φωτο 10)

ενδοσκοπικά ή ακτινολογικά επιτρέπει τώρα την μη χειρουργική θεραπεία του δωδεκαδακτυλικής στένωσης. Μπορεί να συνδέεται με μια τοποθέτηση πρόθεσης στο χοληφόρο σωλήνα.
Η ιατρική αγωγή αποσκοπεί στο να απαλύνει τον πόνο με  χορήγηση αναλγητικών (συνήθως οπιούχων), διήθηση του σπλαχνικού πλέγματος (με απόλυτη αλκοόλη, φαινόλη, στεροειδή ή αναισθητικά,  καθοδηγούμενη με αξονική τομογραφία ή  με  ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα). Το όφελος από τη χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία ως ένα μέσο ανακούφισης έχει αποδειχτεί αποτελεσματικό.

Ποια είναι η πρόγνωση του καρκίνου του παγκρέατος;

Λιγότερο από το 5% όλων των ασθενών είναι εν ζωή 5 χρόνια μετά τη διάγνωση. Μεταξύ των ασθενών που ο όγκος  είναι  μη εξαιρέσιμος , το 50% πέθανε  μετά από  6 περίπου μήνες  από  τη διάγνωση.
Μεταξύ των ασθενών που υποβλήθηκαν σε "θεραπεία" (δηλαδή έχει αφαιρεθεί μακροσκοπικά κάθε εμφανή βλάβη), το ποσοστό επιβίωσης στη πενταετία  είναι  από 10 έχρι  30%. Το αποτέλεσμα είναι ακόμα καλύτερο όσο ό όγκος είναι πιο μικρός και δεν έχει διηθήσει άλλους ιστούς η αγγεία.

Παράδειγμα καμπύλης της συνολικής επιβίωσης σε ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση για  καρκίνο του παγκρέατος.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ

ΗΛΙΑΔΗΣ Χ. ΜΑΡΙΟΣ
Ειδικός Γαστρεντερολόγος
Τραπεζούντος 60 και Μεταμορφώσεως 23 (γωνία) 1ος όροφος
Καλαμαριά (απέναντι από τα Goodys)
Τηλ:2310441023 κιν:6946682983                                                              e-mail:iliadismarios@gmail.com                                                                        blog:iliadismarios.blogspot.com

Σήμερα θα απαντήσουμε στα παρακάτω ερωτήματα

• Ποιός είναι ο κίνδυνος για καρκίνο παγκρέατος;
• Ποια είναι τα συμπτώματα του καρκίνου του παγκρέατος; 
• Πώς γίνεται η διάγνωση του καρκίνου του παγκρέατος;
• Ποια είναι η σταδιοποίηση του και πώς γίνεται;
• Ποια είναι η θεραπεία του;
• Χρειάζεται μια δεύτερη γνώμη;
• Πως προετοιμάζεται ο ασθενής για τη θεραπεία;
• Ποιές είναι οι μέθοδοι θεραπείας;
• Ποιες είναι οι παρενέργειες πό τη θεραπεία;
• Τι θέση έχει η χειρουργική;
• Τι θέση έχει η ακτινοβολία;
• Τι θέση έχει η χημειοθεραπεία;
• Πως ελέγχεται ο πόνος;
• Ποια πρέπει να είναι η διατροφή στον καρκίνο του παγκρέατος;
• Ποια πρέπει να είναι η παρακουλούθηση του ασθενούς;
• Ποια πρέπει να είναι η υποστήριξη του ασθενούς;

 

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ;

Κανείς δεν γνωρίζει τα ακριβή αίτια του καρκίνου του παγκρέατος. Οι γιατρός σπάνια μπορεί να εξηγήσει γιατί ένα άτομο παθαίνει  καρκίνο του παγκρέατος και άλλος δεν παθαίνει. Ωστόσο, είναι σαφές ότι αυτή η ασθένεια δεν είναι μεταδοτική. Κανείς δεν μπορεί να ''κολλήσει'' καρκίνο από άλλο πρόσωπο.
Η έρευνα έχει δείξει ότι άτομα με  ορισμένους παράγοντες κινδύνου έχουν περισσότερες πιθανότητες από άλλους να αναπτύξουν καρκίνο του παγκρέατος. Ένας παράγοντας κινδύνου είναι κάτι που αυξάνει τις πιθανότητες ενός ατόμου για την ανάπτυξη μιας ασθένειας.

Μελέτες έχουν βρει το εξής παράγοντες κινδύνου:

• Ηλικία:                                                                                                                                                            Η πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου του παγκρέατος αυξάνει με την ηλικία. Οι περισσότεροι καρκίνοι του παγκρέατος συμβαίνουν σε άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών.
• Το κάπνισμα:                                                                                                                                  Οι καπνιστές είναι δύο ή τρεις φορές περισσότερο πιθανό από τους μη καπνιστέςνα αναπτύξουν καρκίνο του παγκρέατος.
• Ο Διαβήτης :                                                                                                                                     ο καρκίνος του παγκρέατος εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα που  πάσχουν από  διαβήτη σε σχέση με άτομα σε άτομα που δεν έχουν. 
• Το ανδρικό φύλο:                                                                                                                       Περισσότεροι άνδρες από ότι γυναίκες έχουν διαγνωσθεί με καρκίνο του παγκρέατος.
• Οι αφροαμερικανοί:                                                                                                                         Οι αφροαμερικανοί έχουν περισσότερες πιθανότητες από τους Ασιάτες, τους ισπανόφωνους, η  τους λευκούς για να ασθενήσουν από  καρκίνο του παγκρέατος.
• Οικογενειακό ιστορικό:                                                                                                                  Ο κίνδυνος για την ανάπτυξη του καρκίνου του παγκρέατος τριπλασιάζεται αν η μητέρα ενός ατόμου, πατέρας, αδελφή, αδελφός ή είχαν την ασθένεια. Επίσης, το οικογενειακό ιστορικό του παχέος εντέρου ή των ωοθηκών αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του παγκρέατος.
• Η χρόνια παγκρεατίτιδα:                                                                                                                  Η χρόνια παγκρεατίτιδα είναι μια επώδυνη κατάσταση του παγκρέατος. Ορισμένα στοιχεία δείχνουν ότι η χρόνια παγκρεατίτιδα μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο καρκίνου του παγκρέατος.

Άλλες μελέτες δείχνουν ότι η έκθεση σε ορισμένες χημικές ουσίες στο χώρο εργασίας ή μια διατροφή πλούσια σε λίπος μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες καρκίνου του παγκρέατος.

Οι περισσότεροι άνθρωποι με γνωστούς παράγοντες κινδύνου δεν παθαίνουν καρκίνο του παγκρέατος. Από την άλλη πλευρά, πολλοί που μπορούν να έχουν την ασθένεια δεν έχουν κανέναν από αυτούς τους παράγοντες. Οι άνθρωποι που νομίζουν ότι μπορεί να βρίσκονται σε κίνδυνο για καρκίνο του παγκρέατος θα πρέπει να συζητήσουν την ανησυχία αυτή με το γιατρό τους. Ο γιατρός μπορεί να προτείνει τρόπους για τη μείωση του κινδύνου και μπορούν να προγραμματίσουν το κατάλληλο χρονοδιάγραμμα για προληπτικό έλεγχο.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ  ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ;
Ο καρκίνος του παγκρέατος μπορεί μερικές φορές να  είναι  «σιωπηλή νόσος» επειδή  στην  αρχή ο καρκίνο του παγκρέατος συχνά δεν προκαλεί συμπτώματα. Αλλά, ενώ  ο καρκίνος αναπτύσσεται, τα συμπτώματα μπορεί να είναι:

• Πόνος στην άνω κοιλιακή χώρα ή πάνω μέρος της πλάτης
• Κιτρινάδα στο δέρμα και στα μάτια.
• Σκούρα ούρα σαν κονιακ
• Αποχρωματισμός κοπράνων σαν στόκος
  
• Αδυναμία
• Ανορεξία
• Ναυτία και έμετος
• Απώλεια βάρους

Τα συμπτώματα αυτά δεν είναι σίγουρα  συμπτώματα καρκίνου του παγκρέατος. Μοια λοίμωξη ή  ένα άλλο πρόβλημα θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει αυτά τα συμπτώματα. Μόνο ένας γιατρός μπορεί να διαγνώσει την αιτία των συμπτωμάτων ενός ατόμου. Καθένας με αυτά τα συμπτώματα πρέπει να δείτε ένα γιατρό, έτσι ώστε ο γιατρός μα μπορέσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα το συντομότερο
δυνατόν.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ;

Εάν ένας ασθενής έχει συμπτώματα που υποδηλώνουν καρκίνο του παγκρέατος, ο γιατρός εξετάζει το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς. Ο γιατρός μπορεί να εκτελέσει μια σειρά από εξετάσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός ή περισσοτέρων από τα ακόλουθα:

• Φυσική εξέταση :                                                                                                                           Ο γιατρός εξετάζει το δέρμα και τα μάτια για τυχόν σημάδια  ίκτερου. Ο γιατρός εξετάζεται στη συνέχεια στην κοιλιακή χώρα για να ελέγθεί για τυχόν αλλαγές στην περιοχή πλησίον του παγκρέατος, του ήπατος και της χοληδόχου κύστης. Ο γιατρός επίσης έλεγχει για τυχον ύπαρξη για ασκίτη που είναι αφύσικη συσσώρευση υγρού στην κοιλιακή χώρα.

• Εξετάσεις εργαστηρίου:                                                                                                                Ο γιατρός μπορεί να λάβει αίμα, ούρα και  δείγμα κοπράνων προκειμένου να ελεγχθεί για χολερυθρίνη και άλλες ουσίες. Η χολερυθρίνη είναι μια ουσία που περνά από το ήπαρ μέσου  της χοληδόχου κύστη στο έντερο. Εάν ο κοινός χοληδόχος πόρος έχει μπλοκαριστεί από έναν όγκο, η χολερυθρίνη δεν μπορεί να περάσει κανονικά. Η απόφραξη μπορεί να αυξήσει τα επίπεδα της χολερυθρίνης στο αίμα στα  κόπρανα η στα τα ούρα . Υψηλά επίπεδα χολερυθρίνης μπορεί να προκύψουν από καρκίνο ή από μη καρκινογόνες καταστάσεις.

• Αξονική τομογραφία:                                                                                                                  Μια συσκευή ακτίνων Χ που συνδέεται με υπολογιστή λαμβάνει μια σειρά λεπτομερών εικόνων. Η συσκευή ακτίνων Χ είναι σχήμα ντόνατ με μια μεγάλη τρύπα. Ο ασθενής βρίσκεται σε ένα κρεβάτι που περνάει μέσα από την τρύπα. Καθώς το κρεβάτι κινείται αργά μέσα από την τρύπα, η μηχανή εκτελεί  πολλές ακτινογραφίες. Ο υπολογιστής δένει την ακτινογραφίες μαζί για να δημιουργήσουν εικόνες του παγκρέατος και των  άλλων οργάνων  καθώς και των αιμοφόρων αγγείων  της κοιλιάς.

• Υπέρηχοι κοιλιάς:                                                                                                                           Η συσκευή υπερήχων χρησιμοποιεί ηχητικά κύματα που δεν μπορούν να ακουστούν από τον άνθρωπο. Τα ηχητικά κύματα  παράγουν ένα μοτίβο των αντηχήσεων όπως αυτά αναπηδούν στα εσωτερικά όργανα. Η αντηχηση δημιουργεί μια εικόνα του παγκρέατος και των άλλων όργανων μέσα στην κοιλιά. Η αντηχηση από όγκους είναι διαφορετική από την αντήχηση  από υγιείς ιστούς.

Η διαδικασία  των υπερήχων   χρησιμοποιεί μια εξωτερική ή εσωτερική συσκευή, ή και τα δύο είδη:

• Διακοιλιακοί υπερήχοι:                                                                                                              Για να δείξει τις εικόνες του παγκρέατος, ο γιατρός τοποθετεί την συσκευή υπερήχων στην κοιλιακή χώρα και με αργούς ρυθμούς κινείται γύρω γύρω.

• Ενδοσκοπικός υπέρηχος:(EUS)                                                                                                    Ο γιατρός περνά ένα λεπτό, με φωτισμό στην άκρη  σωλήνα (ενδοσκόπιο) μέσα από το στόμα στο στομάχι του ασθενούς, και μετά κάτω, μέσα στο πρώτο μέρος του λεπτού εντέρου. Στο άκρο του ενδοσκοπίου υπάρχει μια συσκευή υπερήχων. Ο γιατρός αποσύρει αργά το ενδοσκόπιο από το έντερο προς το στομάχι για να πάρει  τις εικόνες του παγκρέατος και των γύρω οργάνων και ιστών

• ERCP (ενδοσκοπική παλίνδρομη χολαγγειοπαγκρεατογραφία):                                              Ο γιατρός περνά  το ενδοσκόπιο μέσα από το στόμα και το στομάχι του ασθενούς, κάτω,  στο πρώτο μέρος του λεπτού εντέρου. Ο γιατρός περνάει μικρότερο σωλήνα (καθετήρα) μέσω του ενδοσκοπίου στο  χοληφόρο και η στον παγκρεατικό πόρο. Μετά την ένεση χρωστικής μέσω του καθετήρα στους πόρους ο γιατρός λαμβάνει ακτινογραφίες. Οι ακτινογραφίες μπορούν να αποδείξουν αν είναι οι πόροι έχουν στένωση ή έχουν μπλοκαριστεί από έναν όγκο ή άλλη παθοογική κατάσταση

•  PTC (διαδερμική διηπατική χολαγγειογραφία:                                                                      Μια χρωστική ουσία εκχύεται μέσα από μια λεπτή βελόνα  που εισάγεται μέσω του δέρματος στο ήπαρ. Αν δεν υπάρχει κάποιο μπλοκάρισμα η χρωστική ουσία θα πρέπει να κυκλοφορήσει ελεύθερα, μέσω των χοληφόρων οδών. Η χρωστική απεικονίζει το χοληφόρο δέντρο  που  εμφανίζεται στις ακτινογραφίες. Από τις εικόνες, ο γιατρός μπορεί να πει εάν υπάρχει απόφραξη από όγκο ή  από άλλη παθολογική κατάσταση

• Βιοψία:                                                                                                                                          Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο γιατρός μπορεί να αφαίρεσει κομματάκια από ιστό. Ένας παθολόγοανατόμος  χρησιμοποιεί στη συνέχεια ένα μικροσκόπιο για να εξετάσει τα καρκινικά κύτταρα από τον ιστό. Ο γιατρός μπορεί να λάβει ιστό με διάφορους τρόπους. Ένας τρόπος είναι με   βελόνα στο πάγκρεας για να αφαιρέσει κύτταρα. Αυτό ονομάζεται  αναρρόφηση με λεπτή βελόνα  Ο γιατρός χρησιμοποιεί  αξονική ακτινογραφία ή υπερηχογράφημα για να καθοδηγήσει τη βελόνα. Μερικές φορές ο γιατρός αποκτά ένα δείγμα ιστού κατά τη διάρκεια EUS ή ERCP. Ένας άλλος τρόπος είναι να προχωρήσει στην κοιλιακή χώρα με  μιας εγχείρηση.

Ένας  ασθενής που χρειάζεται μια βιοψία μπορεί να θελήσει να κάνει  στον γιατρό τα ακόλουθα ερωτήματα:

• Τι είδους βιοψίας θα είναι;
• Πόσο καιρό θα πάρει; Θα είμαι ξύπνιος; Θα είναι επώδυνο;
• Υπάρχουν κίνδυνοι;
• Πόσο σύντομα θα ξέρω τα αποτελέσματα;
• Αν έχω καρκίνο, ποιός θα μιλήσει σε μένα σχετικά με τη θεραπεία;  Πότε;                                                                                                                                           

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΑΔΙΟΙΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ;
Αφού τεθεί η διάγνωση καρκίνου του παγκρέατος  ο γιατρός πρέπει να γνωρίζει το στάδιο, ή την έκταση, από της ασθένειας να σχεδιάσει την καλύτερη θεραπεία. Η σταδιοποίηση είναι μια προσεκτική προσπάθεια να αποκαλυφτεί το μέγεθος του όγκου στο πάγκρεας, αν ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί, και αν ναι, σε ποια μέρη του σώματος.

Ο γιατρός μπορεί να καθορίσει το στάδιο του καρκίνου του παγκρέατος κατά τη στιγμή της διάγνωσης, ή ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί να κάνει περισσότερες εξετάσεις. Οι εξετάσεις αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν εξετάσεις αίματος, μία αξονική τομογραφία, υπερηχογράφημα, λαπαροσκόπηση, ή αγγειογραφία. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων θα βοηθήσουν το γιατρό να αποφασίσει ποια θεραπεία είναι η  κατάλληλη.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ;
Πολλοί  ασθενείς με καρκίνο του παγκρέατος θέλουν να λάβουν ενεργό μέρος στη λήψη αποφάσεων σχετικά με την ιατρική φροντίδα τους. Θέλουν να μάθουν ό, τι μπορούν για την ασθένειά τους και τις θεραπευτικές επιλογές τους. Ωστόσο, το σοκ και το στρες που μπορεί να αισθάνονται μετά τη διάγνωση του καρκίνου μπορεί να τους κάνει  δύσκολο   να σκεφτούν τα πάντα  που θέλουν να ζητήσουν από το γιατρό. Συχνά βοηθάει το να   κάνουμε μία λίστα ερωτήσεων προτού γίνει η συνάντηση με το γιατρό. Για να θυμηθούν τι  λέει ο γιατρός , οι ασθενείς μπορούν να κρατούν σημειώσεις ή να ρωτήσουν αν μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα μαγνητόφωνο. Μερικοί ασθενείς επίσης θέλουν να έχουν ένα μέλος της οικογένειας ή  ένα  φίλο  μαζί τους όταν μιλούν  με τον γιατρό   τους ώστε να λάβουν μέρος στη συζήτηση, η  να κρατήσουν σημειώσεις, ή απλά να ακούνε.
Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί με τις σημερινές θεραπείες. Για το λόγο αυτό, πολλοί γιατροί ενθαρρύνουν τους ασθενείς με τη νόσο να εξετάσουν τη πιθανή συμμετοχή τους σε μια κλινική δοκιμή. Οι κλινικές δοκιμές αποτελούν μια σημαντική επιλογή για τα άτομα με όλα τα στάδια του καρκίνου του παγκρέατος.
Αυτή τη στιγμή, ο καρκίνος του παγκρέατος μπορεί να θεραπευτεί μόνο όταν βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο, προτού εξαπλωθεί. Ωστόσο, υπάρχουν άλλες θεραπείες που μπορεί να είναι σε θέση να ελέγχουν την ασθένεια και να βοηθήσουν τους ασθενείς να ζουν περισσότερο και να αισθανθούν καλύτερα. Όταν μια θεραπεία ή ένας έλεγχος της νόσου δεν είναι δυνατή, για ορισμένους ασθενείς και τους γιατρούς τους  μπορούν να επιλέξουν την παρηγορητική θεραπεία. Η παρηγορητική θεραπεία στοχεύει στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής με τον έλεγχο του πόνου και των άλλων προβλημάτων που προκαλούνται από αυτή την ασθένεια.

Ο γιατρός μπορεί να παραπέμψει τους ασθενείς σε ογκολόγο, ένας γιατρό  που ειδικεύεται στη θεραπεία του καρκίνου, ή οι ίδιοι οι ασθενείς μπορούν να ζητήσουν την παραπομπή. Οι ειδικοί  οι οποίοι αντιμετωπίζουν τον καρκίνο του παγκρέατος  μπορεί να είναι χειρουργοί,  ογκολόγοι, γαστρεντερολόγοι και ακτινοθεραπευτές. Η θεραπεία ξεκινά συνήθως μέσα σε λίγες εβδομάδες μετά τη διάγνωση. Θα υπάρξει χρόνος για τους ασθενείς για να μιλήσουν με το γιατρό σχετικά με τις θεραπευτικές επιλογές, να πάρουν μια δεύτερη γνώμη, και μάθουν περισσότερα για την ασθένεια τους.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΓΝΩΜΗ;

Πριν από την έναρξη της θεραπείας, ο ασθενής μπορεί να θέλει μια δεύτερη γνώμη σχετικά με τη διάγνωση και το σχέδιο της θεραπείας. Ορισμένες ασφαλιστικές εταιρείες απαιτούν μια δεύτερη γνώμη. Άλλοι μπορούν να καλύψουν μια δεύτερη γνώμη, αν ο ασθενής το ζητήσει. Η λήψη του ιατρικού αρχείου για παραπομπή σε άλλο γιατρό μπορεί να πάρει χρόνο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, μια σύντομη καθυστέρηση για να πάρετε μια άλλη γνώμη δεν θα κάνει θεραπεία λιγότερο χρήσιμη.

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να βρείτε ένα γιατρό για μια δεύτερη γνώμη:

Ο γιατρός μπορεί να παραπέμψει τους ασθενείς σε έναν ή περισσότερους ειδικούς. Σε κέντρα του καρκίνου, πολλοί ειδικοί συχνά εργάζονται μαζί σαν ομάδα.

Μια τοπική ιατρική κοινότητα,ένα κοντινό νοσοκομείο, ή μια ιατρική σχολή μπορεί να παρέχει συνήθως το όνομα των ειδικών.  

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΠΡΙΝ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ;

Ο γιατρός μπορεί να περιγράψει τις θεραπευτικές επιλογές και να συζητήσει τα αποτελέσματα που αναμένονται με κάθε επιλογή θεραπείας. Ο γιατρός και  ο ασθενής μπορούν να εργαστούν μαζί για να αναπτύξουν ένα πλάνο θεραπείας που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του ασθενούς.

Η θεραπεία εξαρτάται από το σημείο του παγκρέατος όπου ο  όγκος άρχισε και αν η ασθένεια έχει εξαπλωθεί. Κατά το σχεδιασμό της θεραπείας, ο γιατρός εξετάζει επίσης άλλους παράγοντες, όπως η ηλικία του ασθενούς και  η κατάσταση της γενικής του υγείας.
Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που ένας ασθενής μπορεί να θελήσει να ρωτήσει στο   γιατρό του πριν την έναρξη της θεραπείας

• Ποια είναι η διάγνωση;
• Πότε έγινε η έναρξη του καρκίνου;
• Υπάρχει κανένα στοιχείο ότι ο καρκίνος έχει εξαπλωθεί;
• Ποιο είναι το στάδιο της νόσου;
• Χρειάζονται περισσότερες εξετάσεις για να ελεγχθεί αν η ασθένεια έχει εξαπλωθεί;
• Ποιες είναι οι θεραπευτικές επιλογές ; Ποια είναι κατάλληλες για τον ασθενή; γιατι;
• Ποια είναι τα αναμενόμενα οφέλη από κάθε είδους θεραπεία;
• Ποιοι είναι οι κίνδυνοι και οι πιθανές παρενέργειες της κάθε θεραπείας;
• Πόσο μπορεί να κοστίσει  μια θεραπεία; Καλύπτεται αυτή από την ασφάλεια του ασθενούς;
• Πώς θα επηρεάσει η θεραπεία τις δραστηριότητες του ασθενούς;
• Θα ήταν μια κλινική μελέτη ( έρευνα)  κατάλληλη για τον συγκεκριμένο ασθενή;

Οι ασθενείς δεν χρειάζεται να ρωτήσουν  όλες  τις ερωτήσεις τους ή να τις  καταλάβουν όλες  σε ένα χρόνο. Θα έχουν και άλλες ευκαιρίες να συζητήσουν με το γιατρό   και να  τους εξηγήσει όταν τα πράγματα δεν είναι σαφή η να  του ζητήσουν περισσότερες πληροφορίες.

ΠΟΙΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;

Τα άτομα με καρκίνο του παγκρέατος μπορεί να έχουν πολλές επιλογές θεραπείας. Ανάλογα με τον τύπο και το στάδιο, ο καρκίνος του παγκρέατος μπορεί να αντιμετωπίζεται με χειρουργική επέμβαση, με ακτινοθεραπεία ή με χημειοθεραπεία. Μερικοί ασθενείς κάνουν ένα συνδυασμό των μεθόδων θεραπείας.

Η χειρουργική επέμβαση μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο της ή σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία και χημειοθεραπεία.

Ο χειρουργός μπορεί να αφαιρέσει το σύνολο ή μέρος του παγκρέατος. Η έκταση της εγχείρησης εξαρτάται από την τοποθεσία και το μέγεθος του όγκου, το στάδιο της ασθένειας, και τη γενική υγεία του ασθενούς.

Επέμβαση Whipple:                                                                                                                                   Εάν ο όγκος είναι στη κεφαλή (το μεγαλύτερο μέρος), του παγκρέατος, ο χειρουργός αφαιρεί την κεφαλή του παγκρέατος και τμήμα του λεπτού εντέρου, του χοληδόχου πόρου και του στομάχου. Ο χειρουργός μπορεί να απομακρύνει και άλλους κοντινούς ιστούς.
Άπω παγκρεατεκτομή:                                                                                                                               Ο χειρουργός αφαιρεί το σώμα και την ουρά του παγκρέατος, εάν ο όγκος είναι σε ένα από αυτά τα μέρη. Ο χειρουργός αφαιρεί επίσης την σπλήνα.
Ολική παγκρεατεκτομή:                                                                                                                         Ο χειρουργός αφαιρεί το σύνολο του παγκρέατος, τμήμα του λεπτού εντέρου, ένα τμήμα του στομάχου, τον κοινό χοληδόχο  πόρο , τη χοληδόχο κύστη, το σπλήνα, και τους κοντινούς λεμφαδένες.

Μερικές φορές ο καρκίνος δεν μπορεί να αφαιρεθεί εντελώς. Όμως, αν ο όγκος προκαλεί απόφραξη του κοινού χοληδόχου πόρου ή  του δωδεκαδακτύλου, ο χειρουργός μπορεί να δημιουργήσει μια παράκαμψη. Η παράκαμψη αυτή επιτρέπει στα υγρά να ρέουν μέσω της πεπτικής οδού. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση από τον ίκτερο και τον πόνο που προκύπτει από μια τέτοια  απόφραξη.

Ο γιατρός μπορεί μερικές φορές να παρακάμψει την απόφραξη χωρίς να κάνει χειρουργική επέμβαση. Χρησιμοποιεί ένα ενδοσκόπιο  για να τοποθετήσει ένα stent  στον χώρο που είναι αποφραγμένος. Το stent είναι ένα μικρός πλαστικός ή μεταλλικός σωλήνας  με μάτια  που συμβάλλει  στο να παραμείνει  ο χοληδόχος  πόρος ή  το δωδεκαδάκτυλο ανοιχτό.

Μετά την επέμβαση,  μερικοί ασθενείς τρέφονται  με ενδοφλέβια υγρά   και μέσω ειδικών σωλήνων που τοποθετούνται στην κοιλιακή χώρα. Οι ασθενείς επιστρέφουν σιγά-σιγά  στο να τρώνε  στερεά τροφή από το στόμα. Λίγες εβδομάδες μετά την επέμβαση, απομακρύνονται οι σωλήνες σίτισης.
Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που ένας ασθενής μπορεί να θελήσει να ρωτήσει από το γιατρό του πριν από τη χειρουργική επέμβαση:

• Τι είδους επέμβαση θα κάνω;
• Πώς θα αισθάνομαι μετά την επέμβαση;
• Πώς θα αντιμετωπιστεί ο πόνος  μου;
• Ποια άλλη θεραπεία θα χρειαστώ;
• Πόσο καιρό θα είμαι στο νοσοκομείο;
• Θα χρειαστεί να έχω ένα σωλήνα σίτισης μετά την επέμβαση; Θα χρειαστώ μια ειδική δίαιτα;
• Ποιες είναι οι μακροπρόθεσμες συνέπειες;
• Πότε μπορώ να επιστρέψω στην κανονική δραστηριότητες μου;
• Πόσο συχνά θα πρέπει  να κάνω εξετάσεις;

Η ακτινοθεραπεία  χρησιμοποιεί υψηλής ενέργειας ακτίνες για να σκοτώσει τα καρκινικά κύτταρα. Μια μεγάλη μηχανή κατευθύνει την ακτινοβολία στην κοιλιακή χώρα. Η θεραπεία με ακτινοβολία  μπορεί να χορηγηθεί από μόνο της, ή  σε συνδυασμό με χειρουργική επέμβαση, χημειοθεραπεία, ή και τα δύο.

Η θεραπεία  με ακτινοβολία είναι τοπική θεραπεία. Επηρεάζει μόνο τα καρκινικά κύτταρα στην περιοχή που γίνεται θεραπεία . Για την ακτινοθεραπεία, οι ασθενείς πηγαίνουν στο νοσοκομείο ή  σε κλινική, συχνά 5 ημέρες την εβδομάδα για αρκετές εβδομάδες.

Οι γιατροί μπορούν να χρησιμοποιούν την ακτινοβολία για να καταστρέψουν τα καρκινικά κύτταρα που παραμένουν στην περιοχή μετά την επέμβαση. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιούν την ακτινοβολία για την ανακούφιση του πόνου και άλλων προβλημάτων που προκαλούνται από τον καρκίνο.

Αυτά είναι μερικά ερωτήματα ένα πρόσωπο μπορεί να θελήσει να ζητήσει από το γιατρό σας πριν τη θεραπεία με ακτινοβολία:

• Γιατί χρειάζεται αυτή τη θεραπεία;
• Πότε θα αρχίσει η θεραπεία; Πότε θα τελειώσει;
• Πώς θα αισθανθώ κατά τη διάρκεια της θεραπείας; Υπάρχουν παρενέργειες;
• Τι μπορώ να κάνω για να φροντίσω τον εαυτό μου κατά τη διάρκεια της θεραπείας; Υπάρχουν ορισμένα τρόφιμα που θα πρέπει να φάω ή να αποφύγω;
• Πως θα ξέρουμε αν η ακτινοβολία λειτουργεί;
• Θα είμαι σε θέση να συνεχίσω τις συνηθισμένες δραστηριότητές μου κατά τη διάρκεια της θεραπείας;

Η χημειοθεραπεία είναι η χρήση ειδικών φαρμάκων που σκοτώνουν τα καρκινικά κύτταρα. Οι γιατροί δίνουν επίσης χημειοθεραπεία για να βοηθήσουν  στη μείωση του πόνου και των άλλων προβλημάτων που προκαλούνται από τον καρκίνο του παγκρέατος. Μπορεί να χορηγηθεί μόνη της, με ακτινοβολία, ή με χειρουργική επέμβαση και  ακτινοβολία.
Η χημειοθεραπεία είναι μια συστηματική θεραπεία. Ο γιατρός δίνει συνήθως τα φάρμακα  με ένεση. Από την στιγμή που βρίσκονται  στην κυκλοφορία του αίματος, τα φάρμακα ταξιδεύουν σε όλο το σώμα.
Συνήθως η χημειοθεραπεία είναι μια θεραπεία  για εξωτερικούς ασθενείς που μπορούν να την κάνουν  στο νοσοκομείο, στη κλινική,  στο ιατρείο, ή στο σπίτι. Ωστόσο, ανάλογα με το ποια φάρμακα διατίθενται και τη γενική υγεία του ασθενούς, ο ασθενής μπορεί να χρειαστεί να παραμείνει στο νοσοκομείο.
Οι ασθενείς μπορεί να θέλουν να θέσουμε αυτά τα ερωτήματα σχετικά με τη χημειοθεραπεία:

• Γιατί χρειάζεται αυτή τη θεραπεία;
• Τι αποτελέσματα θα έχει;
• Ποια φάρμακα μπορώ να λαμβάνω; Πώς θα δοθούν; Θα χρειαστεί να παραμείνω στο νοσοκομείο;
• Τι παρενέργειες θα έχει η θεραπεία;; Τι μπορώ να κάνω γι 'αυτές;
• Πόσο καιρό θα κάνω  αυτή τη θεραπεία;

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ;

Επειδή η θεραπεία του καρκίνου μπορεί να βλάψει  υγιή κύτταρα και ιστούς, οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι συχνές. Αυτές οι ανεπιθύμητες ενέργειες εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες, όπως επίσης από  το είδος και την έκταση της θεραπείας. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες  μπορεί να μην είναι  ίδιες για κάθε άτομο όπως επίσης μπορεί ακόμη και να αλλάζουν  από τη μία  συνεδρία  θεραπείας στην επόμενη. Ο γιατρός σας θα σας εξηγήσει τις πιθανές παρενέργειες και   θα  βοηθήσει τους ασθενείς να   τις διαχειρίζονται καλύτερα.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ;

Η χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του παγκρέατος είναι μια μεγάλη εγχείρηση. Οι ασθενείς πρέπει να παραμείνουν στο νοσοκομείο για αρκετές ημέρες μετά την επέμβαση. Οι ασθενείς μπορεί να αισθάνονται αδύναμοι  ή κουρασμένοι. Οι περισσότεροι θέλουν να ξεκουραστούν στο σπίτι για περίπου ένα μήνα. Το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να ανακτήσουν τις δυνάμεις ποικίλλει από ασθενή σε ασθενή..

Οι παρενέργειες της χειρουργικής επέμβασης εξαρτώνται από την έκταση της επιχείρησης, τη γενική υγεία του ατόμου, καθώς και  από άλλους παράγοντες. Οι περισσότεροι ασθενείς έχουν πόνο τις πρώτες ημέρες μετά την επέμβαση. Ο πόνος μπορεί να ελεγχθεί με  φάρμακα και οι ασθενείς θα πρέπει να συζητήσουν την ανακούφιση του πόνου με το γιατρό τους ή τη νοσοκόμα.
Η απομάκρυνση μέρους ή του συνόλου του παγκρέατος  κάνει  δύσκολη για έναν ασθενή την αφομοίωση των τροφίμων. Ο γιατρός του ασθενή μπορεί να προτείνει ένα πρόγραμμα διατροφής και φάρμακα  που θα βοηθήσουν ώστε να  ανακουφιστεί η διάρροια, ο πόνος, οι κράμπες, ή το αίσθημα  της πληρότητας. Κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης από τη χειρουργική επέμβαση, ο γιατρός θα παρακολουθεί προσεκτικά τη διατροφή και το βάρος του ασθενούς. Αρχικά , ο ασθενής μπορεί να λαμβάνει μόνο υγρά  από το στόμα και μπορεί  να λαμβάνει επιπλέον τροφή ενδοφλεβίως ή μέσω ειδικού καθετήρα  προς το έντερο. Τα στερεά τρόφιμα προστίθενται στην διατροφή σταδιακά.

Οι ασθενείς δεν μπορούν να έχουν αρκετά παγκρεατικά ένζυμα ή ορμόνες μετά την επέμβαση. Εκείνοι που δεν έχουν αρκετή ινσουλίνη μπορεί να αναπτύξουν διαβήτη. Ο γιατρός μπορεί να δώσει στον ασθενή  ινσουλίνη, άλλες ορμόνες, η και  ένζυμα.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΘΕΡΑΠΕΙΑ;

Η θεραπεία με την ακτινοβολία μπορεί να προκαλέσει  πολύ κούραση ειδικά όσο συνεχίζεται η  θεραπεία. Η ανάπαυση  είναι σημαντική, αλλά συνήθως οι γιατροί συμβουλεύουν τους ασθενείς  να προσπαθήσουν να μείνουν  όσο περισσότερο ενεργοί γίνεται.. Επιπλέον, όταν οι ασθενείς λαμβάνουν θεραπεία με ακτινοβολία, το δέρμα  στην περιοχή της θεραπείας , μπορεί μερικές φορές να γίνεται κόκκινο, ξηρό, και ευαίσθητο

Η ακτινοθεραπεία στην κοιλιακή χώρα μπορεί να προκαλέσει ναυτία, εμετό, διάρροια, ή άλλα προβλήματα  με την  πέψη. Ο γιατρός σας μπορεί να προσφέρει  φάρμακο ή να  σας προτείνει  αλλαγές στη διατροφή για τον έλεγχο αυτών των συμπτωμάτων. Για τους περισσότερους ασθενείς, οι παρενέργειες της ακτινοθεραπείας απομακρύνονται  όταν η θεραπεία τελειώσει.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ;

Οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας εξαρτώνται κυρίως από τα φάρμακα και τις δόσεις που λαμβάνει ο ασθενής καθώς και τον τρόπο που αυτή δίνεται Επιπλέον, όπως και με άλλες μορφές θεραπείας, ανεπιθύμητες ενέργειες ποικίλλουν από ασθενή σε ασθενή.

Η συστηματική χημειοθεραπεία επηρεάζει κυρίως τα ταχέως διαιρούμενα κύτταρα σε όλο το σώμα, συμπεριλαμβανομένων των κυττάρων του αίματος. Τα κύτταρα  του αίματος  βοηθούν στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων , στην  πήξη του αίματος, και μεταφέρουν οξυγόνο σε όλα τα μέρη του σώματος. Όταν τα  αντικαρκινικά φάρμακα  επηρεάσουν τα υγιή κύτταρα του αίματος, οι ασθενείς είναι πιο πιθανό να εμφανίσουν  λοιμώξεις, μπορεί να εμφανίσουν μώλωπες ή  να  αιμορραγούν εύκολα, όπως επίσης  μπορεί να έχουν λιγότερη ενέργεια. Τα κύτταρα στις ρίζες των μαλλιών και τα κύτταρα του βλεννογόνου  του πεπτικού σωλήνα διαιρούνται  γρήγορα. Ως αποτέλεσμα, οι ασθενείς μπορούν να χάσουν τα μαλλιά τους, και μπορεί να έχουν  και άλλες παρενέργειες, όπως  ανορεξία, ναυτία , εμετός, διάρροια, ή έλκη στο στόμα. Συνήθως, αυτές οι παρενέργειες υποχωρούν σταδιακά κατά τις περιόδους ανάκαμψης μεταξύ των θεραπειών ή όταν τελειώσει η θεραπεία. Ο γιατρός σας μπορεί να σας συμβουλέψει  τρόπους να ελαττωθούν οι παρενέργειες

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΠΟΝΟΥ;
Ο πόνος είναι ένα κοινό πρόβλημα για τα άτομα  που πάσχουν από καρκίνο του παγκρέατος. Ο όγκος μπορεί να προκαλέσει πόνο πιέζοντας  νεύρα και  άλλα όργανα.

Ο γιατρός του ασθενούς ή  ένας ειδικός στον έλεγχο του πόνου μπορεί να ανακουφίσει ή να μειώσει τον πόνο με διάφορους τρόπους:

Με φάρμακα :                                                                                                                                            Τα φάρμακα συχνά μπορεί να ανακουφίσουν τον πόνο. (Αυτά τα φάρμακα μπορεί να  φέρουν υπνηλία, δυσκοιλιότητα, αλλά η ξεκούραση και η λήψη καθαρτικών μπορεί να βοηθήσουν.)
Η ακτινοβολία:                                                                                                                                ακτίνες υψηλής ενέργειας μπορεί να συμβάλει στην ανακούφιση του πόνου   συρρικνώνοντας τον όγκο..
Μπλοκάρισμα των νεύρων:                                                                                                                      Ο γιατρός μπορεί να  χορηγήσει ένεση αλκοόλης στην περιοχή γύρω από ορισμένα νεύρα στην κοιλιακή χώρα και έτσι να μπλοκάρει την αίσθηση του πόνου.
Χειρουργική:                                                                                                                                             Ο χειρουργός μπορεί να μειώσει ορισμένα νεύρα και έτσι να μπλοκάρει τον πόνο.

Ο γιατρός μπορεί να προτείνει άλλους τρόπους για να ανακουφίσει ή να μειώσει τον πόνο. Για παράδειγμα, το μασάζ, ο βελονισμός, η πίεση του σώματος   μπορεί να χρησιμοποιηθούν μαζί με άλλες προσεγγίσεις για να συμβάλουν στην ανακούφιση του πόνου. Επίσης, ο ασθενής μπορεί να μάθει τεχνικές χαλάρωσης, όπως είναι η ακρόαση  χαλαρωτικής μουσικής ή να αναπνέει αργά και άνετα.

ΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΠΑΣΧΟΝΤΟΣ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΠΑΓΚΡΕΑΤΟΣ;

Τα άτομα με καρκίνο του παγκρέατος δεν μπορούν να αισθάνονται το φαγητό που τρώνε, ειδικά αν είναι σε άσχημη κατάσταση  ή κουρασμένοι. Επίσης, οι παρενέργειες της θεραπείας, όπως η ανορεξία, η ναυτία, ή ο εμετός μπορεί να κάνουν το φαγητό  δύσκολο. Τρόφιμα μπορεί να έχουν διαφορετική γεύση. Παρόλα αυτά, οι ασθενείς θα πρέπει να προσπαθήσουν να πάρουν αρκετές θερμίδες και πρωτεΐνες για να ελέγξουν  την  απώλειας βάρους, να διατηρήσουν τη δύναμη τους , και την προώθηση της θεραπείας. Επίσης, η καλή διατροφή βοηθά συχνά τα άτομα με καρκίνο  να αισθάνονται καλύτερα και να έχουν περισσότερη ενέργεια.

Ο προσεκτικός σχεδιασμός και  οι συχνοί  έλεγχοι με εξετάσεις είναι σημαντικοί. Ο καρκίνος του παγκρέατος και η θεραπεία του μπορεί να είναι δύσκολοι για τους ασθενείς ώστε να αφομοιώσουν τα τρόφιμα και να διατηρήσουν το κατάλληλο επίπεδο του σακχάρου στο αίμα. Ο γιατρός θα ελέγχει τον ασθενή για τυχόν  απώλεια βάρους, αδυναμία και έλλειψη ενέργειας. Οι ασθενείς μπορεί να χρειαστούν να λάβουν φάρμακα για την αποκατάσταση των ενζύμων και των ορμονών που παράγονται από το πάγκρεας. Ο γιατρός θα παρακολουθεί τον ασθενή ώστε  να  γίνετε ρύθμιση των δόσεων των φαρμάκων αυτών.

Ο γιατρός, ο διαιτολόγος, ή άλλος φορέα παροχής υγειονομικής περίθαλψης μπορούν να συμβουλεύουν τους ασθενείς σχετικά με τους τρόπους που παρέχονται ώστε να διατηρηθεί μια  υγιεινή  διατροφή.

ΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΑΚΟΥΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ;

Η   μετεγχειρητική φροντίδα μετά τη θεραπεία για τον καρκίνο του παγκρέατος αποτελεί σημαντικό μέρος του συνολικού σχεδίου θεραπείας. Οι ασθενείς δεν πρέπει να διστάζουν να συζητήσουν το πλάνο παρακολούθησης  με το γιατρό τους. Τακτικοί  έλεγχοι  εξασφαλίζουν ότι οποιεσδήποτε αλλαγές στην υγεία του ασθενούς να γίνονται αντιληπτές. Κάθε πρόβλημα που δημιουργείται μπορεί να ανακαλυφτεί και να αντιμετωπιστεί Οι έλεγχοι πρέπει  να περιλαμβάνουν φυσική εξέταση, εργαστηριακές εξετάσεις και απεικονιστικές εξετάσεις.

ΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥ;

Η ζωή με μια σοβαρή ασθένεια όπως ο καρκίνος του παγκρέατος δεν είναι εύκολη. Μερικοί άνθρωποι  χρειάζονται βοήθεια για την αντιμετώπιση των συναισθηματικών και πρακτικών πτυχών της νόσου τους. Οι ομάδες υποστήριξης μπορεί να βοηθήσουν. Σε αυτές τις ομάδες, οι ασθενείς ή  τα μέλη των οικογενειών τους μπορούν να συνεργαστούν για να μοιράστούν αυτά που έχουν μάθει για την αντιμετώπιση των ασθενειών τους και τα αποτελέσματα της θεραπείας. Οι ασθενείς μπορεί να θέλετε να μιλήσουν με ένα μέλος της ομάδας υγείας τους για την εξεύρεση μιας ομάδας υποστήριξης.

Οι άνθρωποι που ζουν με καρκίνο του παγκρέατος μπορεί να ανησυχούν για το μέλλον τους . Μπορούν να ανησυχούν για τη φροντίδα του εαυτού τους ή  για τις οικογένειές τους, για τη διατηρηση της θέσης εργασίας τους, ή αν  μπορούν να συνεχίσουν  τις καθημερινές δραστηριότητες τους . Οι ανησυχίες σχετικά με θεραπείες και τη διαχείριση των ανεπιθύμητων ενεργειών, παραμονής στο νοσοκομείο, και των ιατρικών λογαριασμών είναι επίσης πολύ κοινές. Γιατροί, νοσηλευτές, καθώς και άλλα μέλη της ομάδας υγειονομικής περίθαλψης μπορεί να απαντήσουν σε ερωτήσεις σχετικά με τη θεραπεία, τη διατροφή, την εργασία, ή άλλα θέματα. Μια συνάντηση με μία κοινωνική λειτουργό, σύμβουλο , ή ένα κληρικό μπορεί να είναι χρήσιμη σε όσους θέλουν να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους ή να συζητήσουν τις ανησυχίες τους. Συχνά, ένας κοινωνικός λειτουργός μπορεί να προτείνει τρόπους για οικονομική βοήθεια, μεταφορά, οικιακή φροντίδα, συναισθηματική στήριξη, ή άλλες υπηρεσίες.